Kur’ânı Kerîm’lerde, vakıf işaretlerinin dışında, bazı tecvid kurallarına dikkat çekmek için veya özel okunuşların bulunduğu yerlerde, okuyucuya yardımcı olmak amacıyla çeşitli işaretlerin kullanıldığı görülür. Başlıcaları şunlardır:

( مد ) Yazım gereği önünde uzatma harfi bulunmayan fakat uzatılarak okunması gereken harflerin altında bulunur. ( دَاوُدُ ) gibi.

( قصر ) Uzatma görevi yapmayan harflerin altında bulunur. Hiç uzatılmayacağını ve sadece harekesiyle okunacağını ifade eder. ( أُولـٰئِكَ ) ve ( أَنَا - لٰكِنَّا ) gibi.

Kelime sonundaki Elif’in altında bulunduğunda; geçişte sanki Elif yokmuş gibi okunurken, duruş yapıldığında Elif, uzatma harfi olarak devreye girer.

( سكته ) Sekte yapmayı gerektiren lafzın altında bulunur.

( قطع ) Hem vasılda ve hem vakıfta mutlaka okunan Hemzelerin altında bulunur.

( إشمام ) Yûsuf sûresinin 11. âyetindeki ( تَاْمَنَّا ) kelimesinde, şeddeli nûn’un altında bulunur. Kelimenin aslında iki nûn vardır ve ilki ötrelidir ( تَأْمَنُنَا ). Bu duruma işaret etmek için, ilk nûnda ötre sesi çıkarılmadan, sadece dudaklar ötre yönünde uzatılarak çekilir ve şeddeli nûn tamamlanır.

( إماله ) Hûd sûresinin 41. âyetindeki ( مَجْرٰيهَا ) kelimesinin altında yazılıdır ve Ra harfinin İmâle ile okunacağını gösterir. İmâle yapılan harf, üstün-esre arası, fakat esreye daha yakın bir sesle okunur.

( تسهيل ) Fussılet sûresinin 44. âyetindeki (أَأَعْجَمِىٌّ وَعَرَبِىٌّ ) lafzında, ikinci hemzenin altına konur ve onun Teshîl ile okunacağını gösterir. Teshîl, Hemze ile He ( هـ ) arası bir sesle okuyuşu ifade etmek için kullanılan terimdir.

( إختلاس ) Zümer sûresinin 7. âyetinde ( يَرْضَهُ لَكُمْ ) lafzında, He ( هـ ) harfinin altında bulunur ve onun İhtilâs ile okunacağını gösterir. İhtilâs, harekenin sadece üçte ikisini telaffuz etmek demektir.

( س ) Sâd ile yazıldığı halde Sîn ile okunacağını gösterir.

( ن ) Sonu tenvinli olan kelimeden bir diğerine geçiş yaparken, esreli nûn ile geçileceğini gösterir ve tenvinli harfin altına konur.